Bu sefer haiku yazmayacağım. Dün akşam uyumadan önce, erik ağacımız hakkında düşünmeye başladım birden. Acaba bu yıl ne kadar erik verecek diye. Sonra , sadece bir erikten bu ağacın oluştuğu ve bir sürü yavrularının olduğu aklıma geldi. Ne yüce bir lütuf... Ve biz bu yavruları yiyoruz. İyi bir şey mi diye düşündüm. Tabi bu erikleri insanlaştırarak böyle bir kanıya vardım. Hepsinde farklı bir yüz... Onları yiyen dış etmenler... Sonrada çöpü boylamamız...
今回俳句を書きません。昨日の夜寝る前に、急に梅の木について考えに始めました。今年どのくらい身を付けるかな～と思いました。後で、一つの梅からこの木が大きくなってきて、たくさん赤ちゃんが生まれたと思いつきました。なんか尊い恩恵ですよね。そして、私たちがこの赤ちゃんを食べているでしょう。このことはいいかと思いました。もちろんこの小さい梅を人として考えてこの文を言います。全部で人の姿…彼らを食べている対外要素…後でゴミ箱…
Büyüyen bir erik,
Şanslıysa yeni erikler doğurur.
Yoksa...
Şansızlık dediğimiz belki onun en büyük şansıdır.
Bilemeyiz...
Peki biz neyi biliyoruz,
Bana sorarsanız hiç bir şeyi...
植えているある梅
運があるなら新しい梅を生まれる
ないなら…
不運というもしかすると彼の大運かも
分からない…
じゃ、私たちが何を知っている
私に聞くなら、何も…
Not: Hissediyorum. İlhamım geliyor. Yakın zamanda size bununla ilgili bir resim yapabilirim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder